52 χρόνια από την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Η δημοκρατία δεν χαρίζεται· κατακτιέται.

Πενήντα δύο χρόνια συμπληρώνονται από την κατάρρευση της δικτατορίας και την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η επτάχρονη τυραννία δεν κατέρρευσε από μόνη της. Κατέρρευσε υπό το βάρος της προδοσίας της Κύπρου, των εγκλημάτων του καθεστώτος και του πολύχρονου αντιδικτατορικού αγώνα του ελληνικού λαού.

 

Η επέτειος της 24ης Ιουλίου δεν αποτελεί μόνο ημέρα ιστορικής μνήμης. Αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο όταν συνδέεται με τους σύγχρονους αγώνες για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ελευθερίας, απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχισμού, μισαλλοδοξίας και ρατσισμού.

 

Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας, τον Ιούλιο του 1974, κατέρρευσε μαζί με τη χούντα και το ιδεολογικό οικοδόμημα της εθνικοφροσύνης, που για δεκαετίες δίχαζε τους πολίτες σε «εθνικόφρονες» και «μιάσματα». Η Μεταπολίτευση άνοιξε τον δρόμο για την εθνική συμφιλίωση, τη διεύρυνση των δημοκρατικών ελευθεριών και την κατοχύρωση θεμελιωδών κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.

 

Τιμούμε τη μνήμη όλων όσοι αγωνίστηκαν για την ανατροπή της δικτατορίας: εκείνους που θυσιάστηκαν, όσους φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και βασανίστηκαν, αλλά και τους χιλιάδες ανώνυμους αγωνιστές που κράτησαν ζωντανή την αντίσταση απέναντι στο καθεστώς.

 

Η ανοιχτή αμφισβήτηση της χούντας κορυφώθηκε το 1973. Ξεκίνησε με την κατάληψη της Νομικής, ενισχύθηκε από το Κίνημα του Ναυτικού και την ηρωική ανταρσία του αντιτορπιλικού «Βέλος», που αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα για τη διεθνή εικόνα της δικτατορίας. Πάνω στις ρωγμές που είχαν ήδη ανοίξει οι παράνομες αντιστασιακές οργανώσεις αναπτύχθηκε ένα δυναμικό νεολαιίστικο και φοιτητικό κίνημα. Ήταν η γενιά των καταλήψεων στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα και την Πάτρα, που κορύφωσε τον αγώνα της με την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου.

 

Η αιματηρή καταστολή της εξέγερσης δεν έσωσε το καθεστώς. Αντίθετα, επιτάχυνε την κατάρρευσή του. Λίγους μήνες αργότερα, το πραξικόπημα κατά του Προέδρου Μακαρίου οδήγησε στην τουρκική εισβολή, την κατοχή και τη διχοτόμηση της Κύπρου, τη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία της μεταπολεμικής Ελλάδας.

 

Σήμερα, πενήντα δύο χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση, η δημοκρατία δεν απειλείται με τα τανκς, αλλά μπορεί να υπονομεύεται καθημερινά μέσα από την απαξίωση των θεσμών, τη συγκάλυψη σκανδάλων, την περιστολή δικαιωμάτων, την παρακολούθηση πολιτών και δημοσιογράφων, την αποδυνάμωση του κράτους δικαίου και τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Την ίδια στιγμή, οι εργασιακές σχέσεις απορρυθμίζονται, οι ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων αγαθών εντείνονται και η δημόσια υγεία, η παιδεία και το κοινωνικό κράτος υποβαθμίζονται.

 

Τα διδάγματα της αντιδικτατορικής πάλης παραμένουν επίκαιρα. Η δημοκρατία δεν είναι μια τυπική διαδικασία ούτε μια ιστορική κατάκτηση που διασφαλίζεται οριστικά. Είναι ένας καθημερινός αγωνας που απαιτεί ενεργούς πολίτες, ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς, κοινωνική δικαιοσύνη και διαρκή αγώνα.

 

Η καλύτερη τιμή στη γενιά που αντιστάθηκε στη δικτατορία είναι να υπερασπιστούμε σήμερα τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τα κοινωνικά δικαιώματα και την ειρήνη. Γιατί η δημοκρατία δεν χαρίζεται· κατακτιέται.

 

 

Το ΔΣ